اینها واژه های جدا نشدنی ذهن منن.

خدایا دلم به وسعت دریا گرفت، به آسمان نگاه کردم، ستاره باز هم چشمک نمی زند.

شاید همین دیشب بود که ستاره به آفتاب نجواکنان گفت که با ماه قهر کرده است و دیگر چشمک نمی زند...

آسمان تیره و تیره تر شد، که دیگر هیچ ستاره ای حتی ماه هم دیده نمی شد. با اولین قطرات باران، چشمانم حسادتشان را پنهان نکردند و بعد از مدتها باریدند و من سدی ایجاد نکردم...

باد بارانی هم، با هر ضربه اش آنچنان صورتم را نوازش می کند که گویی قصد شکستن غرور چشمانم و شستن صورتم دارد...

ببار،ببار...

شاید تو بتوانی به چشمانم تلنگر بزنی و آنها را راضی کنی به ندیدن ها و دیدن ها و مرا راضی کنی به آنچه نمی توان دید، آنچه می توان دید و باید دید...

اصلا این بایدها چه هستند؟ وجود دارند؟

باید،باید،باید...

کاش این بایدها را می دانستم...

کاش می توانستم به راحتی ترس را از جلوی پایم بروبم و تردید را از قلبم...

تردید از همسایگی با دلی که درست است؟ که غلط است؟ که اشتباه است؟ که...

ترس از شکستن قلبی...

ترس از انتظار...

خدایا من که از انتظار بیزارم، پس بگو در انتظار چه هستم؟!

اصلا بگو آیا من منتظرم؟!

بگو به دنبال چه هستم؟ بگو چرا سایه ام به دنبال تاریکی می گردد؟! بگو چرا تن بارانی ام به دنبال چتری نیست؟!

بگو چرا دلتنگم و دلتنگ می شوم؟! بگو چرا باور آن تنهایی دیرگاهی باورش کرده بودم سخت است؟؟!!

خدایا ذهنم پر است از تکرار، تناقض و تشویش است که برای فرار از آنها گاهی ترجیح می دهم به آنها فکر نکنم...

خدایا من پر از سوالم،پر از سوالهایی که بی جواب ماند و بی جواب می ماند...

و من...

جواب می خواهم، فقط جواب...